تکه هایی از کامنت ها که آنها را بدون کانتکست و مطلب اصلی مینویسم، فقط این نیست که در این وبااگ اصرار دارم فقط اوریجینال از خودم را نوشته باشم. بلکه، موضوع مورد نظر، و محتپای مورد نظر، در همون قطعه (فرگمنت، پاره) ی نوشته، وجود دارد. و برای گرفتن نکته اصلی که به نظرم ارزش افزوده دارد، دانستن پیشینه و پیشزمینه (معادل من برای کانتکست)، لازم نیست.
با این مقدمه، این هم بخشی از دیالوگی که در جایی نوشتم:
باشه، همین با عدر خواهیش، قشنگند. و عذرخواهی را زیبا تر میکنه.
آموزش عارخواهی است. تا حالا اینطور ندیده بودم. 👏
همین، منحصر به فردش میکند در فضای مجازی.
بهترین حالت (البته شاید عملی نباشه)، این خواهد بود که این دوتا ، ترکیب شوند در یک مورد ، با اسکرول به راست. سه قسمت باشه. اولیش، مقدمه باشه . بگید این موردی است که فلان ( که به تنهایی نباشد). بعد ویدیوی دوم. و بعدش این ویدیو قسمتش سومش باش. اما ممکنه اینستا اجازه نده که پست منتشر شده را اینطور کنید. برای همین، اگر نشد هم، همینطور هم خوبه.
در حقیقت، با این پست ها، شما نوعی از اشتباه رابج را خودتون کشف کردید. که با کمک آقای … هم بوده. یک نمونه ی کشف و شهود مشترک است. کشفیات علمی هم همینطورند: کشفیات واقعی، همیشه غیر منتظره اند، و برای کاشف اونها، ابتدا یک خطا یا اشتباه به نظر میرسند. نگه داشتنش، نشانه خودباوری است. انسان جائز الخطا است، ولی با وجود این خطا ها، کاشف، کشف میکنه و جلو میره. و این زیبایی واقعی این پروسه است. که بقیه ممکنه در سطح یا در کتابهای ناریخ، نتوانند بخوانند. اما خودکاشف، این را تجربه میکند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر